Kozakken worden tegenwoordig afgebeeld met een vrolijke lach op hun gezicht en een blos op de wangen van de wodka. Kozakken zijn echter een trots en hardwerkend volk dat hun tradities in ere houd. Kozakken zijn knap, robuust, vlijtig, moedig, gastvrij en altijd opgewekt. Het woord kozak betekent eigenlijk guerrilla of avonturier. De Kozakken komen van de Oekraïense steppe die zich van even ten noorden van de Zwarte Zee tot aan de Kaukasus uitstrekt.   

Het begon toen de Serven uit het Moskou rijk naar de valleien van de Dnjepr, Don en Oeral vluchten. Zij stichtten woongemeenschappen en hielden zich vooral bezig met het fokken van vee en het verbouwen van tarwe. De Kozakken hadden het land in gemeenschappelijk eigendom. Het gebied waarin een Kozakkengemeenschap leefde was soms wel van 50.000 mensen. Dit betekende ook dat alle weilanden van de gehele gemeenschap waren. Het binnenhalen van het hooi gebeurde onder leiding van de Hetman, die bepaalde wanneer met het binnenhalen begonnen zou worden. Iedere Kozak die in het leger diende mocht de eerste dag alleen en zonder hulp van anderen maaien op het stuk land dat hij gekozen had. De nacht voor de dag dat ze mochten starten, verschenen ze op hun uitgekozen plaats. Bij het startsein begon de Kozak een cirkel te maaien die hij kon sluiten voor zonsondergang. Dit was belangrijk en leverde veel rekenwerk vooraf. Wanneer hij de cirkel niet gesloten kreeg was het mogelijk dat anderen zijn cirkel zouden binnentreden. De Kozak werkte met een onvoorstelbare energie en vleit om de cirkel zo groot mogelijk en toch gesloten te krijgen. De dagen daarna kon hij dan op zijn gemak met zijn gehele familie de binnenkant van de cirkel oogsten. 

De Ataman of Hetman werd gekozen door de dorpsoudsten en stond aan het hoofd van de dorpsvergadering. De Hetman genoot groot aanzien en tijdens de oorlogen gaf hij leiding aan de soldaten. In vredestijd was hij regeringsambtenaar. Een oorlog maakt onmiddellijke mobilisatie noodzakelijk. Er is geen volk ter wereld dat dit zo snel kon als de Kozakken. De opdracht om te mobiliseren werd van gemeenschap tot gemeenschap doorgegeven. Binnen drie weken waren de Kozakken met enkele regimenten van elk 550 man sterk, volledig bewapend en uitgerust op de aangewezen plaats. Het waren perfecte troepen. Ze waren altijd vrolijk en gewillig want het was hun eigen beslissing om te gaan en ze werden goed betaald. Voor hun gezinnen werd gezorgd en ze waren goed bewapend.   

Een legende vertelt over grootmoeder Gogniasha. De Kozakken toosten voordat ze drinken altijd op grootmoeder Gogniasha. Het verhaal gaat als volgt. Lang geleden moesten de Kozakken ten strijde trekken voor een naar verwachting lange en harde oorlog. Ze wisten dat waarschijnlijk niemand het er levend af zou brengen. De Kozakken besloten om hun vrouwen en kinderen te doden omdat er niemand thuis bleef om hen te beschermen tegen de wreedheden van de vijand. Iedereen deed dit, behalve de Kozak Gognya. Hij spaarde zijn gezin en verborg hen op de steppen. Toen de Kozakken terugkeerde was het vuur in alle huizen gedoofd en was er in het dorp geen enkel teken van leven meer. Alleen in het huis van Gognya was het lekker warm en was de tafel gedekt. Gognya en zijn familie leefden nog lang en gelukkig en kregen vele kinderen en kleinkinderen. Sindsdien zeggen de Kozakken dat ze van grootmoeder Gogniasha komen en noemen hun moeders en vrouwen beschermers (bereginya).